Butoijo
Mensen proberen niet snel iets nieuws, niet omdat ze geen ideeën hebben, maar omdat ze het zich simpelweg niet kunnen permitteren om te gokken. De meeste mensen ondernemen hier niet om “hun droom te volgen”, maar om vandaag, morgen en volgende week rond te komen. Dan kies je automatisch voor wat je kent en wat al werkt.
Bakso, sate, ayam, mie zijn geen creatief falen. Het zijn veilige keuzes. Iedereen weet wat het is, iedereen vertrouwt het, iedereen weet wat het ongeveer kost en hoe het smaakt. Je hoeft niets uit te leggen en niemand hoeft zich af te vragen of hij zijn geld verspilt. Dat geeft rust, zowel voor de verkoper als voor de klant.
Van buitenaf lijkt het misschien alsof alles hetzelfde is, maar voor Indonesiërs zit het verschil juist in de details. Is het schoon? Is de smaak constant? Krijg je waar voor je geld? Is de verkoper eerlijk? Dat is waar men op let. Een iets betere bakso wint het hier altijd van een “origineel” idee dat mensen niet kennen of niet durven proberen.
Voor iemand zonder spaargeld of opleiding is herkenbaar eten geen beperking, maar een basis om op te bouwen. Eerst stabiliteit, vaste klanten, dagelijks inkomen. Pas daarna ontstaat er ruimte om iets te verbeteren of voorzichtig te onderscheiden. Wie begint met iets dat de markt niet kent, valt vaak om voordat hij die kans überhaupt krijgt.
En dat begrijpen Indonesiërs zelf heel goed. Ze zien ondernemen niet als experiment, maar als verantwoordelijkheid: tegenover het gezin, tegenover schulden, tegenover morgen
